تبلیغات
تخت جمشید - عصر جمعه ی پیاده رو

فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز

لطفا از تمام مطالب دیدن فرمایید.

نام کتاب : عصر جمعه ی پیاده رو

شاعر : حسن مهدوی منش

ناشر : انتشارات بوتیمار

تلفن تماس : 09158578378 - 09167831268 - 09357214414 - 09153713724

گله در دامنه‌ی كوه رهاست

پسرك چوپانك-

نی لبك بر لب، دارد می‌خواند آواز

زیر باران، كه می‌آید آرام، آرام

روی یك شاخه‌ی گردوی بزرگ

وَ بهار است

وَ خورشید علارغم وجود باران

نور می‌باراند

علفان

وَ گلان، روئیده

گوسپندان به علفها مشغول

وَ پسر با نگهی بر گلها

حال می‌گیرد، تا بهتر آوازش را

سر دهد در دل كوه

چه هوای خوبی‌ست

وَ نسیم

می‌زند بر تن هر چیزی خود را

و پیامی را از یك گل

می‌رساند به گل تشنه‌ی دیگر، كه به حسرت مانده

همه چیز آرام است

گوسپندان به چرا مشغولند

- همچنان كه بودند-

و سگ گلّه چو شیر

چون پلنگ

چون عقاب

همچنان می‌پاید هر جا را

***      

همه جا آرام است وُ باران

از پسِ آمدنِ چندی

خسته گردیده

و دگر پای محبّت ز سر و روی زمین بالا برده

                                                              خورشید

آتشی‌تر گشته شیرینتر، زیباتر-

گوسپندان بعضی

می‌چرند وُ بعضی خسبیده

خورده‌ها را بالا آورده، مزمزه را مشغولند

پسرك می‌خواند موزون، محزون وَ قشنگ

***      

گله در دامنه‌ی كوه رهاست

قرص خورشید چو گیلاسی - كز بس كه رسیده‌است،

                                                 [ پلاسیده ،- آن بالاست

پسرک

نی لبك بر لب

همچنان می‌خواند آواز%


سرخگون وُ

                 تشنه

چون

         لاله

در عطشناك ترین زمان  ِ ظهر

ایستاده بودم

بر درگاه  ِ

              رؤیای

                        قطره ای

                                      شبنم % 

 

سكوت

سكوت  ِ  سرد

سكوت  ِ  سرد  ِ  بی‌چراغ

سكوت  ِ  سرد  ِ  بی‌چراغ  ِ  شهر

***     

سكوت  ِ  سرد  ِ  بی‌چراغ  ِ  شهر

مرا به ترس می‌برد

مرا به هول می‌دهد

***     

ز شنبه تا به شنبه پنج‌

دلم، شلوغی وُ چراغ را

                                    فقط،

                                                ز شهر دیده است

به بوق  ِ  ممتد  ِ  مزاحمین

و نور  ِ  محكم مغازه‌ها

                                   و راكبین

                                                     شناس بوده است

ولی كنون

                  سكوت

سكوت  ِ  سرد  ِ  بی‌چراغ  ِ  شهر وُ مردمان

پلاس افكنیده است

به روی عصر جمعه‌ی پیاده رو

                                            وَ من

دلم گرفته است ازین هراس وُ ترس

دلم گرفته است ازین ملال  ِ  بی‌خیال

دلم گرفته است ازین سكوتِ سختِ شهر  ِ  بی‌چراغِ  ِ  سرد%



چشم بد دورت، ای یار عزیز

من بگردم دورت،

                          از چه سبب

این چنین تنها

این چنین محزونی

از چه رو

گَرد غم را گِردت دعوت كردی

تو كه گل از رویت رنگ گرفت

و به صف بودند بویت را

و  بهار

در پناه تو به دیدار زمستان می‌رفت

تو كه هر جا

                 هر دم

ُنقل مجلس بودی

                        و حرفت

نَقل هر محفل بود

تو چرا تنهایی

                    بی‌رنگی

                                  بی بویی

***     

من بگردم دورت

چشم بد

            تا هستی

تا ابد

         دورت

                   دورت

                              دورت

 

من نمی‌خواهم كه رنگ زبانم سرخ نباشد

من نمی‌خواهم كه رنگ زبانم سفید بشود

- تا شاید بتوانم آن را روزی در میدانی بعنوان دستمالی بالا ببرم-

با این حال

می‌خواهم كه سرم سبز بماند

***      

من اصلن سعی می‌كنم كه به میدان نروم

و اگر هم یكوقت

به آنجا كشانده شدم

زبانم

و سرم را فقط ببرم

زبانم،

         سِلاحم

و سرم

سپری كه احیانن از دستم خواهد افتاد

***      

من می‌خواهم كه سپرم همچنان سبز بماند

ولی اگر هم روزی همرنگ شمشیرم شد

                                                          سرخ شد

چه زیبا كه شده است

***      

من می‌خواهم كه زبانم هرگز به خاطر اینكه سرم سبز 

                                     [بماند،رنگش راعوض نكند

و

       سفید نشود 

 

پیران پارسال

                      گفتند:

هوا زمستانی بود وُ دلگیر

قصد ساختن بهارانه‌ای داشتیم

                                             با خورشید وُ سبزه

اما

وحشی زادگانی دور از شهر وُ شهود

و همزاد با شمشیر وُ شراب

بی‌شرمانه

تن بی زره  وُ تن پوشمان را

به خنجر خیانت بستند

و رهوار رها را

بی آنكه دستی به امدادمان بدارند

برجستند

و رستند

***      

و من

          امروز

برای فردائیان فریادی می‌گویم

- همانها كه زمستانِ سوزانِ شب را

                                                روزانِ بهاری می‌خواهند -‌:

« تمام شب باد می‌آمد

كسی جگر نجوا نداشت

زبانها

به سیخ كشیده‌ی سلّاخان بود

دهانها

بسته با تسمه بند ستم

و سرها

پر از «كاشها» بود وُ «ای كاشها»

امّا

       با این همه

به گوشمان می‌خواندند كه:

«كوهستان آرام است»


1- جمله ایست از محسن حسام

مگر كرم ساویز با دستهای تو ساز نمی‌آید؟

مگر موهایت مش را نمی‌پذیرند

                                         یا حتّا حنا را؟

دستانت آیا از همان كودكی این طور نحیف و خشك بودند؟

***       

تو زیبائی را

خوشی را

عشق را

تو زندگی‌یت را

فدای باروری‌ی ما كردی

تو مرا بارور كردی

امّا

      من

             هنوز

                     بارآور نشده‌ام.

و فكر هم نمی‌كنم كه تا زنده باشم چیز بهتری جز نیش خاری

                                                        [ برایت باشم

          ***

     

وقتی كه كلاس اول را می‌رفتم

و عصرها را به بازی می‌گذراندم وُ شبها را به خاب

صبح یادم ست تو بجای منِ مشق ننوشته جوش می‌زدی

و علارغم قولهای قبلی

- كه همیشه به خودت می‌دادی

در پیش معلمم رو می‌انداختی

 

- عجبا كه چه مایه رو داشتی

                                    تا همیشه آبروی من باشند

و اَسَفا كه چه اندازه پر روبودم-

***      

می‌گویند بهشت را زیر پاهای تو ساخته‌اند

اما

من می‌گویم تو صاحب بهشتی

***      

تو منظومه‌ی بلند عمرم را

                                 حُسن مطلعی

تو شاه بیت غزل زندگی‌یم هستی

و من در اینجا هدفم شعر گفتن نیست

و نمی‌خاهم با كلماتی مغلق وُ دور از ذهن

روح زلالت را بیازارم

من فقط می‌خواهم با ساده ترینِ  ِ كلمات

                                                به سلام‌ات بیایم

من فقط می‌خواهم عذر تقصیر سیاه كاری‌ها را

                                                با حروفی سپید

                                                       به پیشگاهت بیارم

                       

تو خودت زیباترین شعر جهانی برای من

و آن لباسهای ساده‌ی روستایی

                                     كه در برت داری

تو را به عنوان چكیده‌ی غزلهای عالم به من معرفی كرده‌اند

***      

من دراول ناراحت بودم كه می‌دیدم تو دستهایت را ترك خورده

     [به حال خودشان رها كرده ای

من در اول ناراحت بودم كه می دیدم تو موهایت را رنگ وُ                                      

          [ رو رفته وُ خاكستری به حال خودشان رها كرده ای                                                       

من در اول ناراحت بودم كه می دیدم تو - با آنكه می توانستی -                                  

                          [ دخل و تصرفی در طبیعت نمی كردی                                                                                                                                                                                                 

امّا

من حالا می‌فهمم كه هر چیزی طبیعی‌‌یش زیباست.

***     

حرفهایم تمام شد

ولی هنوز چیزی از قلبم باقی‌ست

- تا ابد در آنجا خوش بنشین -


برچسب ها: عصر جمعه ی پیاده رو،

تاریخ : شنبه 9 شهریور 1392 | 11:23 ق.ظ | نویسنده : ابوالفضل محمدپور | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • گویوز